Jane

…nee, ik doe er niet meer aan mee.

Iedereen die mij kent, die weet wel of ik hem en/ of haar een fijne kerst en een spetterend nieuw jaar wens…

Ik zie de lol er nu eenmaal niet van in om een kaart te versturen die vervolgens na een paar weken weer bij het oud papier verdwijnt.

Laat mij m’n eigen gang maar gaan

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en…

BEWONDER!

Foto: Frank Lodder

Afgelopen week hoorde ik de oproep op Radio Noord; er werd gevraagd om dekens. Veel en vooral warme dekens. Voor het dierenasiel nabij de stad.

Al jaren heb ik achter in de auto een slaapzak liggen. Vroeger sliep ik er in, met vaak een aantal honden erom heen. Later, toen de rits kapot was, sliep ik eronder, met weer een aantal honden erbij. Nog later lagen er in een warm huis een aantal katten op te genieten, en nog later -nog niet eens zo heel lang geleden- lag er een hond op in mijn auto. Sinds de hond niet meer bij mij is en dus ook niet meer meegaat in mijn auto, ligt de slaapzak met kapotte rits daar maar te liggen in de kofferbak. Vaak heb ik hem door mn handen laten glijden, de herinneringen aan de dieren beleefd, en hem weer terug gelegd in diezelfde kofferbak. Nee, ik kon er geen afstand van doen. Hoewel de slaapzak al zo vaak gewassen is, zitten de herinneringen van alle dieren (meest honden) er nog zo in vast.

Vandaag besloot ik dat ik afstand moest doen van mijn warme deken met herinneringen. Er zijn honden die deze winter die warme deken heel hard nodig hebben. De deken heb ik naar het asiel gebracht, ze waren er erg blij mee. De herinneringen hou ik ook zonder de deken wel vast. En het voelt goed dat er nu weer andere honden gebruik kunnen maken van die warme deken!

Ergens in augustus, toen het buiten zo’n 30 graden was en ik met de auto naar het water wilde gaan, stond mn auto met een platte band linksvoor op de parkeerplaats. Ik krikte de auto omhoog, verwisselde de band, liet de auto weer zakken en merkte dat de reserveband zo mogelijk nog platter was…Ik belde toch maar de wegenwacht, liet de reserveband oppompen en liet daarna mijn band repareren en er weer op zetten bij de garage…

Vandaag reed ik naar mijn werk in Emmen. Vanaf Groningen neem ik dan altijd de N34. Op een gegeven moment merkte ik dat de auto naar rechts trok, vreemd, doet ie anders noooooit! Even gedacht dat het misschien aan de weg lag, maar vlak voor de rotonde bij Gieten merkte ik dat het erger werd…radio uit, raampje open, raar geluid…foute boel! Gelukkig kon ik nog net de parkeerplaats langs de weg op. Ik zette de auto stil en schrok me werkelijk het apenlazarus!!! Rechtsvoor, compleet plat…Ja, ik schrok echt enorm, want even ging er een ‘wat als…scenario’ door me heen…

Verder lezen… »

Leoniden…meteorieten…en we vliegen er straks weer dwars doorheen!

Met een beetje mazzel hebben we over een klein uurtje een heuse ’sterrenregen’.  En met nog een beetje meer mazzel trekt de bewolking voor die tijd nog een beetje weg. Voer het goede doel lever ik dus maar weer een uurtje nachtrust in. Heel misschien doe ik nog een poging een foto te maken, maar misschien wordt het ook wel gewoon naar buiten koekeloeren en genieten.

Slaap lekker alvast!

Honderd wordpress thema’s heb ik voorbij zien komen, misschien zelfs wel duizend. In mijn hoofd weet ik hoe het eruit moet zien. Ik kan het niet uitleggen. Het moet bij mij passen…kleurig, maar niet overheersend. Een natuurlijk tintje, maar niet alleen maar groen. Een bepaalde mate van ’spiritualiteit’ uitstralen, maar niet zweverig…Licht chaotisch, maar niet te druk. Overzichtelijk, maar niet te strak…

Als een weblog zo’n persoonlijk tintje mee krijgt, in hoeverre zeggen de ‘looks’ dan iets over de persoon zelf? In bovenstaande omschrijvingen herken ik mijzelf wel, dat scheelt. In de nieuwe ‘look’ van de weblog herken ik mijzelf ook, da’s dus weer een meevaller.

De komende dagen speur ik hier en daar nog wel een beetje rond. Ik bezit niet de kennis om een gehele look zelf te maken, maar wie weet komt dat nog wel een keer. Voor nu…

Zet de wereld af en toe eens op zijn kop, en laat vooral de bloemetjes bloeien!

…de zomer was heerlijk!

Nu de herfst en de winter even ‘doorworstelen’, en dan begint het voorjaar alweer…

(tja, ik moet toch iets schrijven op mijn ‘dankzij-merlijn-net-niet-verwijderde-weblog’…)

Vroeger…-hoor haar, ze is net 30 geworden-… toen ik ongeveer de helft was van wat ik nu ben en de 6 jaren daarna, huppelde ik hele zomers rond in een manege in het mooie Gasselte om mijn bijdrage te leveren aan goed geslaagde ponykampen. Vele malen zag ik het mooie witte kerkje. Ik nam mijzelf zo’n beetje ieder jaar weer voor om er ooit eens een Kerstnachtdienst te gaan bijwonen. Het kwam er nooit van…Ik vertrok uit het noorden, daalde af naar het midden, klom weer iets omhoog in het land, en vorig jaar augustus keerde ik na 7 jaren elders te zijn geweest weer terug in het noorden. Jaren geleden in Gasselte heb ik veel mensen leren kennen. Met enkelen contact gehouden, en enkelen nu weer terug gevonden via hyves. Ook met haar kwam ik weer in contact, enkele maanden geleden al. We wisselden vele voorbije jaren uit via de inboxen en de krabbels, en een week of 2 geleden hebben we elkaar eindelijk weer eens in real life gezien en gesproken. Zij vroeg mij of ik voor haar een aantal foto’s wilde maken van haar atelier. Geen probleem!
Ons eerste weerzien kreeg een spoedig vervolg.
Gisteravond was er in het witte kerkje een bijzondere avond. Hij sprak daar onder andere over zijn boek. En dat boek heeft 2 van haar schilderijen op de omslag staan. En ik? Ik mocht me uitleven met mijn fototoestel. Het was een heerlijke avond, in vele opzichten, die wat mij betreft spoedig weer vervolgd mag worden!

Het is druk aan deze kant, druk met van alles en nog wat. Ik sloot mijn tijdelijke baan af en ben begonnen met mijn nieuwe baan voor 16 uur per week. Ik probeer het fotograferen nieuw leven in te blazen en een deel van mijn verleden juist uit mijn leven te blazen. Op al die momenten en ook er tussendoor ben ik nog verliefd en hebben we een vakantie geboekt. We vierden mijn 30e verjaardag en verlegden allemaal onze eigen grenzen binnen het klimcentrum. We vierden andere verjaardagen en sjeesden van hot naar her. Ik ben op zoek naar nog een baan erbij en probeer oude boeken te verkopen via internet. Daarnaast nog de nodige huis-,tuin- en keukenklusjes en een beetje bijkomen.  Ik liet me even doorlichten bij de huisarts en het lab en moet eraan denken dat ik nog voor de uitslag bel. Ik klieder met mn hyves en klets op de msn. Ik probeer eraan te denken weblogs van anderen te lezen en dat dan ook nog daadwerkelijk te gaan doen.

Enne….ohja, ik hou ook nog een weblog bij…

Afgelopen vrijdag was ik bij vriendin H. Tegen half 5 gingen we de hond even uitlaten. Eén kind mee op de fiets, de andere in de kinderwagen. Wat een heerlijk weertje was het! Vlakbij de sportvelden werden we aangesproken door een wielrenner, strak in zijn pakkie…

“Mag ik jullie iets vragen?”
“Ja, natuurlijk.”
“Ik weet niet meer hoe ik bij mijn auto moet komen…”
“Oh, dat is vervelend, waar heeft u de auto geparkeerd?”
“Ja, dat weet ik dus niet meer…”
De man omschreef de weg waar hij zijn auto geparkeerd had. H. legde uit dat dat dan waarschijnlijk daar en daar was, en wees hem de weg. “En als u het niet kan vinden, kom dan maar terug hoor, we zijn hier nog wel eventjes”. We hebben de man daarna niet meer bij de sportvelden gezien, we gingen er van uit dat hij zijn auto had gevonden. Niets bleek echter minder waar…

Verder lezen… »